Caddeler bile bıkardı halinden , belediye lambaları yanar sönerdi umarsızca. Loş ışığı gören tüm gözyaşları bulutlardan süzülürdü yavaşça.

Usul usul yağardı yağmur. Ne zaman karışsa yağmur toprağa yayılırdı ölen aşkların kokusu . Kan kokardı. Yok yok , kin kokardı ! Keskin ve yakıcı kin kokardı. Gelindolu boğazından aşk dolu damatlar geçmeye çalışırdı. Mayınlar ! Tenleri esmer , tenleri sarışın mayınlar. Damatlığa leke sürülmez , gelinlik kızarrıdı utancından. Gelindolu boğazı… Çok can yakardı. Gündüz karanlık gece aydınlık sokaklarının kaldırımları boş gezmez piyasaya çıkar ikinci el aşklar.  İlla her akşam bir kavga olur yeniden. Denize dökülür düşman.  Menekşe rengi bir deniz. Vurulan gelinler. Hakim olunamayan nefsler ve sanılgılar. Ne zaman yağmur yağsa kan kokmazdı işte bu yüzden ! Kin kokardı pis boğaz.

Gelinler toparlanırdı zor olsa da , güfteler yükselirdi. “Unuttum , unutuluyor bak.” Kocaman bir yalan .  Unutmak kolay değil unutulduktan sonra. Çünkü tanışmış olmayı kötü olaylar yok edemiyor. Her gün yüz yüze geldiğin insanı tanımıyormuş gibi yaparak , sokağın başında gördüğün andan itibaren  huzursuz oluyorsan şayet…

- Tanrı aşkına sebastian ! Kimi kandırıyoruz biz? Görüyorsun güzebakan da aşık.

Velhasıl şurada kaldık, ne diyorduk. Köşebaşı. Huzursuz oluyorsan şayet , suratına bakmasan kaç yazar, gözlerini görmesen kaç yazar elleri kalbinin derinlerini ısıtırken hâlâ !

- Bir insanın tenine bir kez dokunmak büyülüdür sebastian , sesini durarken aynı zamanda görmek ve dokunmak çok farklıdır . Yaz bunu bir kenara lazım olacak daha sonra.

Ne şehirler yaktım , geçmedi dinmedi acım. Önce memleketimden başladım üstelik. Olmadı geçmedi izleri. Onu ilk gördüğüm yeri yaktım önce , uzun uzun baktığı. Tanımak için gözlerini kıstığı yerden. Ben adım atana kadar kalkmadığı , gördüğümde çantamı düşürdüğüm o kapıdan başladım. Gene yaptım . Kapıya kadar gidip çantamı fırlattım. Ama nereye. Suratını gördüğüm yere ! Yaktım. Sonra caddeyi ateşe verdim . En son mektubu kaldı elime. Gelmeyen mektupları ızdırabını arttırırmış sevdaların.

-Sevda mı dedi biri ?  Kim o ? Kapının arkasından bu yasaklı kelimeyi söyleyen de kim ?!

Güzebakanım , sevdiğim hercai menekşe. Ben kendimi bildim bileli peşindeyim fütursuzca , o da kaçan kovalanır misali saklanıyor başka hayatların başka odalarına. Unuttuğu bir şeyler var , kürkçü dükkanıyla hint kumaşı çok ayrı şeylerdir kaptan.  Kaçabildiğin yere kadar kaç , gidebileceğin her yeri biliyorum. Fakat oyun bu , kuralına göre oynamak lazım.  Deli rolü yapmakmış benimkisi , güldürme beni hercai. Saklandığın yerden dinliyorsun. Biliyorum. Beni benden iyi takip ettiğinin de farkındayım ama şunu sakın unutma birini kaybetmek için ilk önce ona sahip olmak gerekir. Oysa ben sana sahip olmak istemedim , kaybedilmedin . Kayboldun. Bu farkı sakın unutma.

Feraşelenen güzebakanların şerefine, mutluluk kıdemli ve kadim bir iştir.

Malkara / Tekirdağ.
04.07.10 / 04.30
-gece yağmuru.

-Tabii azizim , öncelikle sesim biraz kısık üzerinize afiyet biraz aşk gribi olmuşum havada fazla sevgi mikrobu var , bünyeme zarar veriyor. Şurdan başlayalım , on beş sene evveldi bir nisan sabahı gözlerimi açtım. Geri dönmek için Tanrı’ya mektuplar yazdım . Hepsi reddedildi. Hikayem böyle başladı ama aslen ilk kavgamı göbek kordonumla yapan ben , dünyaya ulaştığım gibi göbek bağımı kendim kopardım. “Yürüdüm , büyüdüm , okudum yazdım.” sanıldı. Fakat ne yürüdüm ne büyüdüm ne okudum ne yazdım ne de kış. Ulaşamıyorsan son sefere anlamı yok yürüyüşlerin koşuşların , bireyden aynı zevki almıyorsan anlamı yok büyüyüşlerin.Anlamını bilmiyorsan bir değerin okumanın da anlamı yok yazmanın da. Ben sadece yaşayanlardandım. Ot gibi fakat ferah. Başım hep dik. Bir kasım sabahı evden kaçtım , ilk durağım evimin bodrum katı oldu. Yakalanmadım ama kaçmama rağmen evden uzak da kalamadım.
İkinci durağım Hindistandır. Orada bir hintli bir usta ile tanıştım. Bana okumayı öğretti ben okumayı orada söktüm. Bir gece usta uyurken kaçtım. Gördüğüm ilk meyhanede sabahladım. İlk tanık ile orada tanıştım. Fakat kendisine aşık değilim. Hiç olmadım. O öyle sanıyor sadece. Ben içime aldım doğru fakat kendisi beni içine sokamadığı sürece aşk da olmuyor malesef.
Usta beni çok aramış. Bulamamış. Geldiğimde kapıda bir not buldum , Amerika’ya gidecekmiş . Hayatını yaşayacakmış . Şaştım kaldım ! Ve ikinci tanık ile böylece tanıştım , adı “yenilen ilk kazık” diye lugatıma geçti.Derindir ki yüreğime batmış ardından çıkamamıştır. Gene yollara düştüm. Bir tan vaktiydi , uçurumun yanına durdum. Ayağım kaymamıştı ben atladım. İlk sevdama düştüm ve ilk ölümüm böyle gerçekleşti. Sonra bir kelebek gördü beni , yaralarımı sarmaya kalktı. Son yarayı o kanatsa da minnet duydum , ertesi güne kalmadı öldü zaten.
Kılık değiştirdim , saçlarımı kazıtıp bir kuşa armağan ettim sonradan duydum ki yuva yapmış.

Japonyaydı sonraki durağım , kendimden sonraki ilk cinayetimi orada dilini anlamadığım bir adamın üzerinde işledim. Nisandı . Ceseti bir ormanda bıraktım . İki elim kanda sevday(/l)a koştum. Koşmayı da ilk bu zaman öğrendim. İnsanın damarları kanı vardır dediler inanmadım. İlk deneyimi kendime kanıtlamak için yaptım . Öyle ki inanmak için kanım kalmadı , hepsi sevdaya aktı.

İkinci cinayetimi bir mart gecesi yaptım. Gittim uçurumu yaktım. Birşey değişmedi , gene ben öldüm. Başka bir uçurumdan atladım , ölmedim. Diğerinden atlasam ölecektim oysa. Uçurumlar üzerime gelir oldu dağlara vurdum kendimi. Kimse indiremedi.

Hintli Usta bulmuş izimi , Amerikada yemiş içmiş Hindistana geri dönmüş , öğrencilik teklif etti. Kabul etmedim. Bu dağdır yeni kentim.  Üçüncü tanık ile burada tanıştım ve yeni cinayetimi kendim için kullandım.
(İnsanlar intihar ederek ölürler , oysa ben öyle miyim? Kendi üzerime cinayetler işlerim. Sonra kendi kendisinin katili olmuş ama umursamaz ruhlar gibi olmam. Kendime kızarım belki ama şuursuzca öldürülmüşçesine. )

Uyandığımda Afrikadaydım , beyaz olduğum için kovalandım . Son paramı 2 kutu ayakkabı boyasına verdim. Siyaha büründüm . Saçlarım gene çıkmaya başlayınca anlaşıldı beyazdım ama içim kararmıştı kabul ettirdim kendimi. Dördüncü cinayetimi cimri kabile lideri yönünde kullanacaktım ki o gece kendimi vurdum. Ölmedim. Sevdiğim adama beni vur dedim. Önce son birkez sarıldı , son duanı et dedi. “Beni sakın unut..” derken vurdu öldüm. Son duamı bile edemedim.

Uyandığımda bir İngiliz Kontluğundaydım. Bu sefer bir hizmetkar olarak uyandım. Kontlarla alıp veremedğim yoktu aslında fakat dedikodumu yapan birkaç aşçıya kızdım. Kontun yemeğine zehir damlattım. Meğer gerek kalmamış yemeği götürmeden önce intihar etmiş. Yemeği kendim yedim. Ölmedim. Son zamanlarda kendi kendimi öldüremiyorum . Hastahanede yattım sıkıntıdan ovuşturduğum serumdan bir peri çıktı. “Ölümlerden ölüm beğen” dedi. Güldüm. “Gene mi son an?” Yarı bozuk aksanıyla “evet” dedi. Dilini bilmediği için
bir Japonu öldürmeye kalktığımı bilmiyordu belli. Ama karşı koymak bile istemedim , öldür dedim.

Kabul olmamaış dualarım , tutulmamış sözlerim günah dolu iyi kilerim ve keşkeye boyanmış bir hayat yaşadım. Sabah uyandım birkaç asker beni aldı yola çıktık. Belki de son bir kez çiçekleri izledim son birkez yaseminleri kokladım, buradayım.

-Tanıkların anlatmak istediği birşey var mı ?
-Birimiz eksik !
-Kim ?
-Suç mahalinde Feraşenin yanında olan birisi daha vardı boynundaki güneş kolyesi dışında. Bu suça beraber teşebbüs etmişlerdi fakat kendisi tanık olarak yargılanıyor. Son seferlerinde Feraşe çok korkutmuştu onu , uzun zamandır konuşmuyordu yeni yeni konuşuyor.
-Çağırın gelsin !

(Kapıdan bir adam girdi , hiç kimse diyemezdi . Bu kadar şeyi Feraşeyle yaşamış. Yargıçın sorularına kısa kısa cevaplar verdi. Ama herşeyi doğruladı.)

Yaz kızım,
Gereği düşünüldü sanıkların suçu sabit tutulup sanıkların hücreye kapatılmasına karar verildi.
Tanıkların dosyalarını inceledik , alkol’ü zaten biz atıyoruz içeri o kaçıyor ! Şişede durduğu gibi duymuyor ki . Israr , serbest bırakın gitsin yazık zaten kaale bile alınmıyor. Kazık , buna 2 yıl verin gerçi alkol gibi heryere sızıyor , her yaranın altından kocaman kazıklar çıkıyor ! Feraşeyle . . Adı ? Adı neydi bu adamın ?

-İsmi diğer soyadı yarı.

Feraşeyle Diğer Yarı’nın hücreye kapatılması yönünde karar verildiğine göre  , son istedikleri bişey var mıdır ?

Diğer Yarım , konuştu.

-Var ! Cinayetleri beraber işledik , birbirimizi beraber vurduk. Feraşe farkında değil , ben onun ilk kavga ettiği göbek bağıyım aşktan yana. Farkedemese de Hintli Ustası da bendim , başka başka bürünüp geldim. Cimri kabile lideri de bendim. İngiliz kontu da . Yaşamım boyunca karşısına çıkmaktan bıkmadım ! Değişmedim , değiştirildim. Son dileğimdir kayda geçilsin , bizi hapsedin.
Yüreklerimizi serbest bırakın , bırakın ki gökyüzünde sarmaş dolaş uçuşsunlar.
Bırakın ki hiç olamadıkları kadar birbirlerine ait olsunlar.
Biz hücrede de kalırız , hapsolabiliriz.
Fakat duygularımızı sığdırdığımız , sellere bürünen yüreklerimiz.
Yüreklerimiz , sanırım onlar bizim kadar küçük değiller.
Bir deli sevdayla daha kavrulamayız ,
Deliyiz doğru fakat sevdaya bir daha yeminlenmişsek şayet , aynı darağacında asın bizi.
Gözüm arkada kalmaz.

gözdemirbilek.
19.54
04.05.10

Dinlediğin her müzik ezgisine , kelimeleri lugata dökmektir. 3 harfe ait aşk’tan 6 basamaklı bir parça olan Hasret’i çıkarmaktır.

Memleketi olmayan , göçmen iki kuşun hikayesidir. Aşk’ın dili dini ırkı yoktur , kuşlarını da buna göre seçmez zaten. Sızlatmaya göre seçer dengini . Memleketin en ücra yüreklerini bulur eşler , dağları aşabilenin sol yana sığdırabilenindir sevda.
Özlemenin mutluluğu , kıskançlığın bozuyla birleşir . Kocaman bir meyve yetişir. Adına “aşk” denir.  Kelimeler tek bir kurala göre dökülür , yalan aranması anlamsız. Çıkarcı düşünce imkansızdır. Masumca sevgidir.

Uzanıp 2 şehir arası , yollarına baş koyduğum ; dünya zamanında 1 saat , kendi dünyamda yıllarca sevmişçesine baktığım , karavanadır.
Ne git diyebilirim , ne kovabilirim gönül sarayımdan .  Gönül sarayımın temelidir ki kendisi , aklımdan çıkmayan bir doludizgin sevda yumağı.

-Bağlamanın telinden , rüzgarın sesine kadar her hışırtıda tadını aldığım ,
Bir hasretin meyvesidir sevda.

21.47
gözdemirbilek.