İhanet aşk’ın anayurdu.
Akıyor kalemimin kırmızı rengi , durduramıyorum oluk oluk kanıyorum . Koşmaya çalışamam kalkmaya mecalim yokken , elimi tutacak destek değilsin hiç olmadın ki zaten. Sen hep göz pınarlarından damlayan oldun , kırmızı aktın kırmızı damladın. İçimden çıkmak ister gibi bir halin vardı her zamanki gibi (:
Hasret , paçalarımdan süzülüyordu sana bitmesi gerektiğini söylerken.
Haklıydım , omuzlarımdaki yük’e yardım değil yataklık ediyordun belliydi.
Korkutucuydu , ama ben korkmuyordum. Korkabileceğim en büyük şeydin , aşktın. Anlamsızımdın , birden gelen birden gelenimdin. Şimdi hiçbirşeysin. Bi adın bi sanın , melodilerden yüzüme inen bi tebessümün yanından geçmiyorsun.
Adına ihanet dedim , dört harf iki heceye ilmekledim.
Ayakta uyudum mu uyutuldum mu sen gidip sahte yalanlar ile sevişirken ?
Öyle çok düşündüm ki , düşünmek yetmedi.
Öyle defoluydun ki , heryerinden veriyordun fireyi.
Defolu’p gitmeyi bile beceremedin ? (:
Aşk’a izin verdim , kafesi açtım.
Bugün özgürsün dedim , ilelebet .
İhanet’e uç kulağına fısılda dedim ,
Nasıl olsa altın kafese koydum haykırdın;
“memleketim , memleketim!”
gözdemirbilek.
8.2.10 / 22:56
-->
Bir alfabe, bir kadın ve bir zihin yeterlidir böylesi bir cümle derinliğine. Alfabe hep aynıdır ancak mühim olan kadınlıktır, zihindir. Ki bu kadınlık, bu zihniyet başka hiç kimsede yoktur. Apayrıdır.
Sivri dilli yazar =)